Er is weer een heleboel in te halen om jullie helemaal op de hoogte te houden… laat ik maar beginnen met zo’n twee weken geleden.

We hebben de laatste week van de cursus hard gewerkt, om op tijd nog een paar grote opdrachten in te leveren. Het was intensief en vermoeiend. Donderdagavond hadden we een ‘celebration meal’ gevolgd door een zeer grappige bonte avond waarop we alle stress van de afgelopen dagen van ons af konden laten glijden. En op vrijdagochtend kregen we in een officiële ceremonie een heus certificaat! Klik op de groepsfoto voor een groter beeld.

Het voelde de dagen erna echt als vakantie, we waren moe maar hadden een zeer voldaan gevoel dat we de LACA cursus achter de rug hadden! Het was heerlijk om weer even echt te relaxen overdag. ’s Morgens uitslapen, ’s middags geen gestress dat de kinderen allebei om 14.00 uur zouden moeten slapen…

Afgelopen zondag zijn we voor de tweede keer naar een baptistengemeente in Long Crendon geweest. Het is een hartelijke, gastvrije gemeente die een goede band heeft met het Wycliffe Centrum; elke zondag komt iemand naar het centrum om ons met de auto op te halen en één zondag in de maand kunnen Wycliffers bij gemeenteleden lunchen. We hebben er fijne diensten meegemaakt, en ook de crèche was erg goed, Michaja heeft al de 2e zondag dat we er waren helemaal zonder mama gespeeld!

Deze week is er door Wycliffe Engeland een cursus “ter oriëntatie op het functioneren binnen Wycliffe” georganiseerd voor Leden in Opleiding (wat wij dus ook zijn). Blijkbaar is het voor Nederlanders niet verplicht, want wij waren niet gevraagd dit te volgen (maar ik mocht gelukkig alsnog meedoen, er wordt namelijk best wel nuttige informatie gegeven). André is er dan voor Michaja en Elisa en dat viel hem de eerste dag nog best even tegen, omdat Elisa een beetje tegendraads was… Maar de volgende dag ging het gelukkig een stuk beter.

Onze gezondheid lijkt gelijke tred te houden met het stress-niveau: Tijdens de cursus voelden we ons fit, behalve dat André in de laatste dagen wat hoofdpijn had. Maar nu de cursus voorbij is, heeft André best veel hoofdpijn. Michaja was al een paar dagen verkouden en was gisteren helemaal op te vegen. Ze had overgegeven en we hadden een bedje op de bank gemaakt voor haar. ’s Middags had ze wel weer praatjes, en ze wilde het liefst naar buiten, maar ze was nog helemaal niet beter. Vandaag lijkt het al een stuk beter te zijn, ze speelt lekker buiten met haar vriendjes. Het is zonnig en warm buiten dus ze is natuurlijk niet binnen te houden! Elisa zit ook al een paar dagen niet zo lekker in haar vel lijkt het. Gisternacht en vannacht sliep ze heel onrustig omdat ze verkouden was geworden (dat schijnt te mogen als je 6 maanden bent geworden). En ze had een beetje verhoging gisteren. Wie weet zit haar 3e tandje eraan te komen…

We genieten van de contacten met de andere cursisten. En vooral voor de kinderen (maar ook voor ons) is het erg leuk dat er meerdere gezinnen met kinderen zijn. Regelmatig is er een feestje omdat 1 van de kinderen jarig is. Woensdag waren we op een feestje van een Fins meisje dat 3 was geworden. Het liep uit op een nogal multi-culturele middag: ‘Jan Huigen in de ton’ en ‘Zakdoekje leggen’ werden afgewisseld met ‘London bridge is falling down’ en een paar Finse spelletjes.

Het weer hier is heerlijk aan het nazomeren, we vinden het helemaal geweldig dat we nu vrij zijn, vooral omdat het herfstweer was tijdens de LACA cursus! 

Hoezo een tweede taal leren? Met elkaar spelen kan prima zonder!

Zaterdagochtend was het even heel mooi weer met een vriendelijk zonnetje, dus toen Nan (Roemeens) bij Michaja wilde spelen zetten we lekker de bak met Duplo buiten, terwijl ik de was ophing.

Blijkbaar was de Duplo aantrekkelijk, want algauw kwamen Siiri en Sarra (Fins) erbij om mee te doen.

En ook Josiah (Engels/Amerikaans) kwam gezellig meedoen. En natuurlijk alle ouders die dit ook wel gezellig vonden… Van een vrije zaterdag moet je genieten!


 

Het is me gelukt om een filmpje op youtube te zetten… Nu ben ik misschien ook iets gemotiveerder om filmpjes te maken 😉

Elisa op youtube

Elisa kan zo verschrikkelijk enthousiast zijn! (Dit is drie weken geleden, toen we ergens in België reden.)

 

PS laat je niet afleiden door het superserieuze gesprek tussen Martin en André op de achtergrond… Ik ben er blijkbaar in geslaagd om een filmpje te maken op het hoogste punt van het gespreksniveau.

Deze week was de eerste week van LACA – Language And Culture Acquisition (taal- en cultuurverwerving).

En het was leuk. Heel erg leuk!

Sinds 3 jaar heb ik weer “in de schoolbanken” gezeten, het is intensief om al dat Engels te verwerken, maar ik geniet er heel erg van. Het is ook zo interessant! En omdat we straks echt Swahili gaan leren, is het ook heel relevant.

Om een idee te geven, een paar onderwerpen uit deze eerste week waren:

  1. Verschillende theorieen over hoe je het best een taal leert (nazeggen en herhaling – je blootstellen aan taal – nadruk op overdracht van de boodschap – interactie met taalsprekers). Uit verschillende theorieen gebruiken we een stukje.
  2. Verschillende dimensies bij het taal leren: bijv. de socioculturele dimensie (je leert taal niet als een geisoleerd element maar als middel tot communicatie, je leert interactief) en de cognitieve dimensie (hoe gaan je hersens te werk bij het taalleren, bijv. door een linkje te maken tussen een gesproken woord en het ‘mentale plaatje’ dat in je hoofd zit).
  3. Het proces van taalleren kun je vatten in een paar principes, in het Engels C.U.T.E. (schattige) principles: Communing (bij iemand zijn (wat is de goeie vertaling?)), Understanding (begrijpen), Talking (praten) en Evolving (groeien). Dus niet beginnen met praten, maar met tijd doorbrengen bij mensen en naar ze luisteren. Het echte praten komt pas na een paar maanden. We bespraken hoe je een goede luisteraar wordt (tegen welk soort mensen spreek je graag?) en hoe je een persoon kan worden waar mensen graag naar luisteren.
  4. Houding en motivatie. Sommige houdingen staan taalleren in de weg, zoals angst om fouten te maken.
  5. Leerling-variabelen: Iedereen leert anders, iedereen heeft andere voorkeuren en andere persoonlijkheden. Daardoor werken sommige dingen voor de ene persoon wel en voor de andere niet. Door allerlei testjes op de computer kom je erachter hoe je het liefst / het best leert. Net zoals de dokter eerst je medische geschiedenis bekijkt voor er een behandeling gestart wordt, zo is het nuttig om erachter te komen hoe jouw taal-leren het best werkt voordat je een strategie kiest om een taal te leren.
  6. Is grammatica leren belangrijk? Hoeveel tijd zou je eraan moeten besteden? Je moet er wel aandacht aan besteden omdat het het leren van de taal vergemakkelijkt, maar niet teveel, want je moet wel genoeg tijd overhouden om op een interactieve manier bezig te zijn met de taal zelf.

Dit was nog maar een selectie van alle dingen waarover we iets geleerd hebben… We vinden het heel interessant, en de docent is erg goed in lesgeven. Ook de contacten met de andere studenten zijn leuk. Vaak moeten we in een groepje een paar stellingen bespreken.

Wat ik hierboven beschreef is nog maar de helft van het programma, de andere helft bestaat uit fonetieklessen. Die volgt André, maar ik hoef het niet te doen omdat ik in mijn studie al fonetiek gedaan heb. Het is leuk om allerlei dingen over klanken te ontdekken waar je je nooit van bewust was. Maar sommige klanken liggen heel dicht bij elkaar en dan is het heel moeilijk om het verschil te horen. Hij moet ook zelf al die verschillende klanken kunnen maken en heeft soms het gevoel dat z’n tong in de knoop zit! Desondanks heeft hij donderdag het eerste toetsje (opschrijven wat je hoort) gemaakt met 0 (nul) fouten! Vandaag had hij een toetsje waarin hij woorden moest nazeggen precies zoals de docent ze zei. (Nog geen uitslag bekend, we wachten af… ;-))

Volgende week begint het practicum: Dan moeten we in groepjes van ± 8 studenten een taal leren. André gaat het Ngambay uit Tsjaad leren en ik het Kantonees Chinees. Gisteren kregen we een voorproefje van hoe we dat aan moeten pakken met de “Total Physical Response” methode (alleen reageren met je lichaam). De docente vroeg een Finse studente om ’taalhulp’ te zijn, en zij als docent deed voor hoe je een taalhulp dingen kunt laten zeggen die je kunt begrijpen. ZONDER zelf te praten! Ze wees naar een vrouw en dus zei de ’taalhulp’ het Finse woord voor vrouw, zo ook voor man, en daarna beeldde ze uit ‘de vrouw zit’, ‘de man staat’, enz. Toen we deze Finse woorden en zinnetjes een aantal keer gehoord hadden, moesten wij ‘physical response’ geven. De Finse studente zei dan bijv. ‘de vrouw staat’, en dan moesten alle vrouwen gaan staan. We moesten dus goed luisteren naar wat ze zei en laten zien dat we het begrepen hadden (of niet). Daarna wees de docente naar haar mond, haar neus, ogen, oren, enz. en de taalhulp zei het woord in het Fins. Daarna moesten wij meedoen: de taalhulp zei een woord, bijv. been en wij moesten er naar wijzen. Omdat we de woorden een paar keer gehoord hadden en ze daarom wel enigszins konden herkennen, lukte dat al aardig! Maar toen we kwamen bij ‘wijs met je rechterhand naar je linkeroor’ raakte ik wel een beetje de kluts kwijt… 😉 Toch verbazingwekkend dat je op deze manier zoveel woorden kunt begrijpen!

’s Morgens om half negen begon André’s cursus, dus dan hadden we gegeten en waren we aangekleed (dat was tenminste de bedoeling). Daarna begon mijn dag thuis, met Elisa voeden, huis opruimen, soms even afwassen, stofzuigen of strijken, kortom, allerlei kleine klusjes.

Het was de bedoeling dat ik ook voor Jonathan en Lukas zou zorgen, de kinderen van Jacob en Albertine Karels. Daar ben ik vorige week wel mee begonnen, maar het pakte niet zo goed uit met hun oudste, Jonathan. Hij moest veel huilen, en nu deden zij het wat rustiger aan met de cursus, zodat steeds of Jacob of Albertine erbij was. Dus meestal was ik tot een uur of tien met Michaja en Elisa alleen thuis, daarna kwam Albertine met Jonathan soms mijn kant op, of we gingen alvast koffiedrinken in Bede, een soort van restaurant waar alles gebeurt. 

Want van 10.30 – 11.00 hebben we koffiepauze, dan zagen we André dus weer verschijnen (er komt ook chocomelk uit de automaten :-)).

Na de koffiepauze gingen we meestal met de kinderen naar het gebouwtje waar tot een aantal jaren terug de crèche was. Daar is een heleboel speelgoed waar ze mee mogen spelen. Er is nog een gezinnetje, uit Finland, en de hun twee dochtertjes (net iets ouder dan Michaja en Elisa) komen dan ook vaak met hun oppas naar de speelruimte. Om 12.45 zijn de lessen van de ochtend afgelopen en begint de lunchpauze. We eten de “lunch” in Bede. De lunch is hier een (over)complete warme maaltijd. Na de lunch gaat Michaja slapen, tussen half twee en twee gaat ze naar bed.

Om 14.00 begon André’s les weer, en meestal had ik dan tijd ‘voor mezelf’, hoewel Elisa dan soms ook wakker is. De ene keer deed ik dan een was (in een gemeenschappelijke wasruimte met 3 wasmachines), of ik schreef aan de nieuwsbrief of een blog, of ik vulde m’n tekort aan slaap aan met een middagslaapje. Om 15.30 is het weer koffiepauze, maar omdat Michaja dan vaak nog sliep of net wakker werd, ging ik daar meestal niet heen. Met deze eerste cursus was er geen les meer na 16.00 (bij andere cursussen hebben we dan nog les van 16.00 tot 17.15). Maandag heb ik na de koffietijd met twee andere vrouwen boodschappen gehaald bij een mega-supermarkt. Daar zou ik nog eens een aparte blog over kunnen schrijven…

’s Avonds zijn we weer druk met de kinderen, Michaja verwerkt al het nieuwe ook op haar manier, en dat komt er dan thuis weer uit met soms wat extra rebellie/aandacht vragen. Dus dat kost ook weer wat meer energie dan eerst.

Al met al zijn mijn dagen wel gevuld, en ’s avonds ben ik best wel moe ook al heb ik het voor mijn gevoel heel rustig gehad. Misschien even een inhaalslag na de afgelopen weken… Ik merkte ook, vooral de eerste week, dat ik het heerlijk vond om niet zoveel te hoeven, om even wat vakantie te hebben na alle drukte van het inpakken.

Maar vanaf morgen gaan we er weer helemaal tegenaan! Ik heb heel veel zin in de komende weken, om de LACA cursus te gaan volgen. Het grootste deel bestaat uit Fonetiek, het aanleren van allerlei klanken en hoe je ze moet schrijven. Maar omdat ik dat in m’n studie al gedaan heb, ben ik in die uren vrij. Gelukkig blijft er nog genoeg over: We leren hoe we een vreemde taal moeten aanleren met behulp van een spreker van die taal, en we leren over verschillende persoonlijkheidsstructuren en hoe die je gedrag beïnvloeden. Om jezelf een beetje te begrijpen, zeg maar ;-). En we leren een aantal weken lang een vreemde taal – om de theorie te oefenen. Ik zit ingedeeld in een groepje dat Kantonees Chinees gaat leren. ‘k Ben benieuwd…

 

Dorien hangt tegenwoordig van die gele memo-briefjes op als ik iets zou moeten doen. Op één van die briefjes staat: ‘Blog cursus schrijven!’. Kortom: vertel wat je op de cursus doet en leert. En dat had ik ook allang moeten doen, maar… ik gun me er nauwelijks tijd voor! Er valt zoveel te leren. Alleen al deze eerste cursus levert zoveel vragen op; en mijn favoriete reactie is dan meestal: zoeken naar antwoorden (zelfs al ze er wellicht niet zijn).

Deze eerste cursus bestaat uit een aantal onderdelen. Eerst kregen we lessen in communicatie. De belangrijkste boodschap was eigenlijk: je communiceert altijd meer dan je met woorden zegt. Er wordt wel gezegd dat 70% van wat we communiceren zonder woorden gebeurt. En zelf als we wel woorden gebruiken, bedoelen we vaak iets anders dan we zeggen. Als ik straks tegen Dorien zeg “het wordt wat frisjes nu hè?!”, dan bedoel ik eigenlijk: “zou jij de deur even willen dichtdoen?”. Kortom: in plaats van een interessante opmerking te maken over de temperatuur in ons huisje vraag ik Dorien iets te doen. Subtiel, maar overduidelijk als je met dezelfde taal vertrouwd bent. Het wordt natuurlijk pas echt lastig als je met iemand uit een andere cultuur praat en van wie je de taal nog maar amper begrijpt. Dan mis je dus een groot deel van alles wat de ander wil zeggen!

Een andere les ging over ‘Training to Train’, over het trainen van mensen in een andere cultuur. Een belangrijk deel van mijn taak in Tanzania zal straks bestaan uit het trainen van Tanzaniaanse vertalers. Een hele uitdaging waar veel haken en ogen aan zitten. Hoe stel je je op wanneer ze tegen je op kijken als een hoogopgeleide Westerling of wanneer je jonger bent dan iedereen die je gaat trainen (in een cultuur waar jongeren eerder van ouderen horen te leren)? In de cursus leer je niet het antwoord op dergelijke vragen, maar wel hoe je met de mensen leert samen te werken. Zij leren niet alleen van jou, maar dat geldt omgekeerd net zo goed. Als ik de Tanzaniaanse vertalers niet leer begrijpen en waarderen, zal dat omgekeerd ook niet gebeuren. En een goede samenwerking is cruciaal om dat te doen waar het allemaal om draait: een bijbelvertaling te maken waarmee God mensen in hun eigen taal aanspreekt.

Vandaag zijn we begonnen met lessen over ethiek, kort samengevat de studie over wat als goed of fout wordt beschouwd. Dat verschilt per cultuur. Als je als zendeling een andere cultuur gaat werken dat moet je goed bewust worden van de manier waarop dingen als ‘goed’ of ‘slecht’ worden gezien. Vrijwel iedereen die in Afrika is geweest heeft zich verwonderd over de manier waarop met geld en spullen wordt omgegaan. Om een sprekend voorbeeld te geven: als iemand net een fiets nodig heeft omdat hij bij een vriend op bezoek wil gaan, en hij ziet een fiets tegen een boom staan die al een paar dagen niet gebruikt is, dan voelt hij zich vrij om die mee te nemen. Dat is geen diefstal, dat is gewoon iets gebruiken wat een ander ‘over heeft’. Stel dat hij eerst aan de eigenaar zou vragen of hij de fiets mocht hebben en die zou dat weigeren (erg waarschijnlijk als de eigenaar uit het Westen komt), dan wordt dat in Afrika als egoïstisch beschouwd. Je hebt iets wat je niet gebruikt en toch wil je het voor jezelf houden (zelfs als iemand anders het op dat moment goed kan gebruiken). Voor Afrikanen, die het als een vanzelfsprekende plicht zien om voor vrienden en familie te zorgen, is zoiets onbegrijpelijk…

Nou, zomaar een paar voorbeelden om te laten zien waar de cursus over gaat. We zijn echt blij dat we hier een uitgebreide training kunnen volgen die helemaal toegespitst is op onze situatie. Voorlopig hebben we nog genoeg te leren!!

Laat ik jullie een indruk geven van waar we terecht zijn gekomen nadat we ons huisje in Harskamp achter ons lieten. De meeste woonruimte die verhuurd wordt ziet er ongeveer uit zoals deze bruine barakken. Dit noemen ze hier ‘flats’. Elk gebouw heeft de naam van een zendeling, die iets met bijbelvertalen heeft gedaan. Deze rij flats heeft de naam Arnot gekregen, naar een Schotse zendeling die in Zuid-Afrika heeft bijgedragen aan een bijbelvertaling in het Umbundu. De aparte huizen zijn ‘genummerd’ A tot en met E. Op de foto zie je flat E, flat D en flat C. Wij wonen in D, de flat met de rode bloemen voor de deur.

Hier zie je de voorkant van onze flat: De ramen links zijn Michaja’s slaapkamer, het raam en de deur in het midden zijn de woonkamer (geen halletje ofzo), en het raam rechts is de keuken. Links is flat E, die leegstaat, en rechts is flat C, waar een Amerikaans-Engels stel woont met een jochie van 10 maanden, Jesaja. We hebben nog maar weinig contact met hen gehad.

Hier zie je een gedeelte van de woonkamer. Ik stond met mijn rug naar het raam aan de voorkant. Er zit een gekke hoek in de kamer waardoor er maar weinig indelingsmogelijkheden zijn. De eethoek (ook computertafel etc.) hebben we nu achterin staan. Daarvoor staat een bank, die samen met nog een stoel die onder het raam staat, de zithoek vormt.

 

Hier rechts zie je hetzelfde gedeelte nog eens, gefotografeerd vanaf de eethoek. Dus je ziet de deur, het raam, en rechts in de muur zie je de deur die naar Michaja’s slaapkamer gaat. Het speelkleed midden in de kamer gebruiken we als box voor Elisa, wat niet helemaal hetzelfde werkt, omdat ze van het kleed afrollen het leukste vindt wat er is (denken wij).

En op deze foto hieronder zie je het ‘midden’ van de kamer, met twee deuren.  Bovenin het boekenkastje is de enige plek waar we dingen hoog weg kunnen leggen zodat Michaja er niet bij kan. Verder zijn er alleen een paar kleine kastjes; geen planken ofzo. De rechtse deur op de foto gaat naar onze slaapkamer (waar ook Elisa slaapt), en de linkse deur gaat via een tussenstukje naar de badkamer. Rechts van de deur naar onze slaapkamer is de keuken.

We hoeven over het algemeen niet zelf te koken, dus we gebruiken maar een beperkt stukje van de keuken. Naast de waterkoker zie je een kan met water staan. Dat is onze voorraad drinkwater, dat we bijvoorbeeld gebruiken voor Michaja’s aanmaaklimonade of voor lekkere thee of koffie zonder bijsmaak. We moeten het halen in het restaurant, daar staat een apparaatje dat leidingwater door een filter pompt, zodat er minder kalk ofzo inzit. Water uit de kraan is geen goed drinkwater. Jonathan, het zoontje van Jacob en Albertine, is er vorige week al ziek van geworden. Het water is hier heel erg ‘hard’. De wc spoelt door met water waar chloor in zit, en als je onder de douche staat, ruik je ook een sterke chloorlucht. Het zal wel helpen om het schoon te houden…

We zijn blij dat we hier ons plekje hebben gekregen, en we vinden het leuk om het echt ons eigen huisje te maken. Maar behalve een paar dingen die we mee hebben genomen, hebben we eigenlijk geen decoratief materiaal. Wie stuurt ons een kaartje, of zelfs maar wat krantenknipsels met merkwaardige artikeltjes om op de wc-deur te hangen?! 😉

 

Toen ik zondagavond schreef dat ik op maandag wel even iets zou plaatsen over zondag, wist ik nog niet dat ik zo weinig tijd voor bloggen over had zodra de ELC-cursus begonnen was… Dus een beetje later maar beter laat dan nooit.

Zondagmorgen ben ik met Martin en met Jacob Karels naar de kerk geweest. De kerk heette Evangelical Baptist Church, in High Wycombe (evenals Horsleys Green te vinden met Google Earth!). Het is een tamelijk kleine gemeente, die veel verschillende nationaliteiten herbergt, zelfs de voorganger kwam niet uit Europa (volgens het bordje heette hij Mr. Zulu, en het was inderdaad een zwarte man uit Zuid-Afrika).

We werden warm verwelkomd door iemand van de kerkleiding. In de dienst zongen we veel (hymns, sommige melodieën waren bekend) en werd er meer dan eens gebeden. Bijvoorbeeld aan het begin van de dienst, na het collecteren, na een presentatie van een zendeling, voor de preek, na de preek, aan het einde. De preek ging over de kenmerken van ware wijsheid, uit Jakobus 3. De voorganger was deze week toe aan ‘onpartijdig’ en ‘zonder hypocrisie’. Hij bracht heel concreet over wat dit inhield, om niet partijdig te zijn, net als God die de zon op laat gaan over goeden en slechten, en om niet hypocriet te zijn, aan de hand van de teksten in de evangeliën waarin Jezus de schriftgeleerden aanspreekt als geveinsden / huichelaars. Het was fijn om te zingen en God te aanbidden met christenen van zoveel verschillende nationaliteiten. Wellicht blijven we naar deze kerk gaan.

’s Middags werd er op het Wycliffe centrum een kennismakingsbijeenkomst gehouden ter introductie op de ELC cursus die André de komende twee weken gaat volgen.

 

Oké, het lijkt nu wel te lukken om foto’s erop te zetten… 

Elisa vermaakt zich onderweg door tegen Michaja’s pop te kletsen:

Even rusten onderweg:                                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inchecken bij de haven:

  

 

 

 

 

 

 

Met de auto de trein in rijden:  

 

Het Engelse regenachtige landschap:

 

Nu we op het Wycliffe Centrum zijn aangekomen en we ons min of meer geinstalleerd hebben, kan ik jullie even verslag doen van de reis en onze eerste indrukken. Helaas lukt het (nog) niet om foto’s te plaatsen met dit netwerk, maar wellicht vinden we daar nog een oplossing voor.

We vertrokken zaterdag rond half negen ’s morgens. Wonderlijk genoeg paste bijna alles in Martins auto. Alleen Michaja’s buggy en het wipstoeltje van Elisa hebben we maar achtergelaten. De auto zat echt afgeladen vol, tot en met de beenruimte bij de kinderstoeltjes toe. Gelukkig schoten we lekker op, na een uur of twee waren we Antwerpen voorbij en hebben we even de benen gestrekt en kon ik even Elisa voeden. Daarna hebben we doorgereden naar de Eurotunnel. Die begint in Frankrijk bij Calais.

We waren mooi op tijd voor het ‘inchecken’, we moesten er namelijk om 12.50 zijn. Onze paspoorten werden geldig bevonden 🙂. De mevrouw wilde nog even van ons horen hoe je ‘Michaja’ uitspreekt (het kwam er bij haar uit als Mihajja). Net toen we onze richtinggevoel helemaal kwijt waren na een paar minuten rijden over dat uitgestrekte terrein, kwamen we bij de treinen aan. We konden de auto zo de trein in rijden, aansluiten bij de auto voor ons, en daar gingen de deuren dicht. We konden in of bij de auto blijven, terwijl de trein vertrok. Michaja kreeg een speentje en Elisa de borst, om de druk van de oortjes te halen, toen we onder het kanaal doorgingen.

Toen we na een half uurtje uit de tunnel kwamen en de trein uitreden, was het direct duidelijk waar we beland waren: Het miezerde, en de toppen van de heuvels verdwenen in de mist. Het was even wennen met het linksrijden, maar gelukkig zijn we na nog een paar uur rijden veilig en wel in Horsleys Green aangekomen. Eenmaal daar zochten we onze ‘flat’ op. Wat blijkt nou: wat de Engelsen een appartment noemen, is bij ons een flatje, en wat zij een flat noemen, is gewoon een huisje. Wat wij hebben zou je een rijtjeshuis kunnen noemen :-). Het bestaat uit een kleine woonkamer, een compleet keukentje, een douche en wc, en twee ruime slaapkamers met elk twee bedden, en een campingbedje.

We hebben ’s avonds in de gezamenlijke eetzaal gegeten, zoals we vanaf nu elke avond zullen doen. Daar werd ons bordje volgeschept met een lekker maaltje. We aten samen met Jacob en Albertine, een stel dat we al vanuit Ede kennen, die ook dezelfde cursussen gaan volgen. De kinderen hebben nader kennis gemaakt met elkaar, en Michaja speelt nu al met hun oudste, Jonathan, alsof ze nooit anders gedaan heeft. Ze heeft haar draai al aardig gevonden!

De komende week zullen we ons hopelijk helemaal kunnen settelen, zodat we de lege dozen en koffers voorlopig onder het bed kunnen schuiven. Morgen zal ik meer schrijven over wat we op zondag gedaan hebben.