Het is zover: we zijn tot op de bodem gegaan (en weer boven komen drijven). Ons huis is leeg, op een paar dingen na die voor de lange termijn nog opgeslagen worden bij mijn ouders, of om andere reden daar naar toe gaan. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, want zo heeft onze slaapkamer er ook wel eens uitgezien:

Het voelt heel goed, dat we er nu niks meer te zoeken hebben! Een grote klus is af, en we hebben nog een paar dagen over om wat bij te komen, voordat de cursussen beginnen volgende week. Een beetje rust kunnen we wel gebruiken. Onze hoofden zaten gewoon zo vol. Over allerlei dingen moesten we een beslissing nemen; we hebben afscheid genomen van veel mensen, spullen en plaatsen. Nu hebben we de gelegenheid om even afstand te nemen van de drukte, en dat voelt heerlijk! Het is maar goed ook dat we nu niet meer zo veel hoeven te doen nu het zo warm is. Af en toe nog wat dingetjes, nog een doosje uitzoeken, de badkamer schoon achterlaten, een oude fiets verkopen.

Hebben jullie zoiets als dit trouwens wel eens gezien? (soms denk ik dat ze ons stiekum al een beetje voorbereiden op Tanzaniaanse gewoontes…) Heel apart als je zo je bank weg ziet rijden!

 

 

 

 

 

 

En het is heerlijk dat Michaja nu zo veel beter in haar vel zit dan een paar dagen geleden. Al die veranderingen lieten wel hun sporen na bij haar. Maar nu hebben we haar al weer een paar dagen van rust en aandacht kunnen geven en dat doet haar goed.  

Vandaag heeft ze buiten in een badje gespeeld. Ik had niet gedacht dat ze erin zou gaan, omdat ze er nooit in wilde als ze bij anderen speelde. Maar ze had er echt grote lol in om ons nat te spetteren als we te dichtbij kwamen. Dus dat ze weer nieuwe dingen aandurft is ook wel weer een goed teken….

Over nieuwe dingen gesproken: Elisa besluit af en toe dat de wereld er leuker uitziet vanuit een buikpositie. Heel apart wanneer je je even omdraait en even later ligt ze ineens op haar buik te koekeloeren! Met haar 4 maanden en een week is ze er eerder mee dan Michaja. Ze vindt het trouwens ook helemaal prachtig wanneer je haar op je schoot laat ‘staan’, of nog beter: springen! Dan heeft ze dikke pret! Het is ook zo’n lekker mensje…

 

 

Opa met zijn kleinkinderen op het springkussen

Pa en ma Kamphuis waren 16 juni 30 jaar getrouwd, en dat werd zaterdag de 21e gevierd. Met de hele familie een dagje naar Malkenschoten: als de kleintjes plezier hebben, is het voor de groten ook goed!

We hebben een heerlijke dag gehad! Bedankt pa en ma!